Wiersze bezsenne

Miłosierny Bóg
zsyła deszcz
lecz najpierw
pożar.

Najpiękniejszy dar
opakowany
w nieszczęście.

Sam zdecydujesz
czy chcesz
go rozpakować.

Zwątpienie
jest początkiem
zrozumienia.

Wszystkich nas
uratuje Miłość
ważniejsza niż
wiara czy nadzieja.

Wierzę w duszę
odlaną ze złota
lub innego szlachetnego kruszcu.

Wyrzeźbioną w diamencie
drewnie
skale.

I wierzę w szczęśliwe zakończenia
jak mała dziewczynka
która nigdy
nie cierpiała
bardziej niż
gdy zgubiła ulubioną zabawkę -
niebieskiego kotka.

Po tamtej stronie
przekonasz się
że miałam rację.

Mówisz - nie zostało nic.
Nie.
Zostały jeszcze łzy.

Kryształowo czyste łzy
w których obmyjemy
chore z bólu dusze
brudne od grzechu dłonie
i zmęczone czekaniem twarze.

Brak nadziei
czyni ludzi
nieszczęśliwymi.

Im więcej nadziei –
tym więcej szczęścia.

Postanowiłam
już zawsze
mieć
nadzieję.

Choć nie mówię nic
oboje słyszymy
mój krzyk.

Choć nie mówisz nic
oboje wiemy
co oznacza
ta cisza.

Oboje zastanawiamy się
co będzie
gdy skończy się
ta cisza
ten krzyk.

Nie będę drugą Poświatowską
Jasnorzewską, Kamieńską, Hillar, Świrszczyńską.
Daleko mi do Krystyny Gucewicz
nie mówiąc o Wisławie Szymborskiej.

To nic.
To dobrze.

Nigdy nie chciałam pisać wierszy.

Ostatnio piszę kiepskie wiersze.
Tak jakbym kiedyś pisała dobre.
Uśmiech.

Wcale nie tak łatwo być
samotną królewną
zamkniętą w wieży
z jednym oknem
bez drzwi.

Starą, zgorzkniałą jędzą
bez marzeń i nadziei.
Królewną, po którą
nie przyszedł
książę.

Dlatego
muszę odnaleźć
szczęśliwe zakończenie
tej bajki –
Ciebie.

Losy mojego świata
leżą w moich rękach.
To ja zdecyduję
co jest ważne
co ma sens
co jest warte
cierpienia i łez
co jest moim szczęściem.

Kto.

Czasami nie widzimy
że ktoś nas kocha
że kogoś kochamy.

Oczy mamy szeroko zamknięte.

Dlaczego nie widzimy?
Ślepi, tak bardzo wpatrzeni w siebie
zasłaniamy sobie świat
złudzeniami.

To strach
nie pozwala nam
dostrzec niewidocznej prawdy
ukrytej w sercu.

Kiedy nauczymy się
kochać
strach minie.

Poezja jest nadmiarem
i brakiem.

Nadmiarem słów
które same wylewają się ze mnie.

Brakiem, pustką
którą próbuję zapełnić słowami

Poezja jest zamiast.

Zamiast rozmów z Tobą.
Zamiast spotkań z Tobą.
Zamiast Ciebie.

Po co mi ona?

Wolę Ciebie.
Chcę Ciebie.

A jednak
to ona
pomogła mi
otworzyć Twoje serce.

W oczach mam łzy
szczęścia
wypłukujące ostatni smutek
z duszy.

Wróciłeś.
Boże! Wrócił!
To nie sen!

Choć jeszcze daleka droga
przed nami.
Nadzieja –
zapowiedź bólu czy szczęścia?

Wróciłeś.
Zawsze wracasz.

Z bólem odkryłam
co jest najsłabszym ogniwem
w moim życiu.

Od początku miałam to przed oczami.

Nie chciałam widzieć.
Nie chciałam wiedzieć.
Teraz widzę i wiem.

To wszystko zmienia.
To nie zmienia niczego.

To dlatego zbudowałam dom
oparty na skale miłości.
I żadna burza odkryć
go nie zburzy.

Nie uciekam od siebie.
Chcę tylko zmienić rzeczywistość
wokół mnie.

Nie potrafię jej zaakceptować.
Nie mogę jej zmienić.

Może powinnam zmienić siebie?

A jeżeli nic się nie zdarzy
we mnie już zawsze będzie puste miejsce
w którym schowałam wspomnienia
o Tobie.

We dwoje było raźniej
marzyć
wierzyć
mieć nadzieję

że kiedyś usłyszę
jak śpiewasz kolędy
ubierając choinkę.

że kiedyś to zobaczę
że będę obok
żeby przełamać się z Tobą opłatkiem
życząc Ci wiary, nadziei i miłości.

Są takie sekrety
z których nie zwierzamy się
nawet sami sobie.

Trzymamy je w tajemnicy
w najgłębszej części
swojego „ja”.

Aż któregoś dnia
wychodzi szydło z worka
i już nie możemy udawać
że go nie ma.

Bądź szczęśliwy
niczego więcej Ci przecież nie życzę.

Bądź szczęśliwy
w taki sposób, który sam uznałeś za słuszny.

Bądź szczęśliwy
sam ze sobą, jeżeli tak jest Ci dobrze.

Bądź szczęśliwy
beze mnie, jeżeli… potrafisz.

Bądź szczęśliwy
może ja też kiedyś będę szczęśliwa.

Podsumowanie:

Śmierć wujka.
Śmierć dziadka.
Śmiertelna choroba mamy.
Odejście W.
Śmierć królika.

Wyzdrowienie mamy.
Zaręczyny siostry.

Mówią, że jedynka oznacza śmierć i koniec.
Dwie jedynki – drugi początek, drugą szansę.

Nie wierzę w numerologię.
Widziałam śmierć, ale –
gdzie jest nasz drugi początek?
Gdzie nasza druga szansa w tym roku?

Dla niektórych ten rok był szczęśliwy.
Ja żegnam go bez żalu.
Najtrudniejszy rok w moim życiu.

PS
19 grudnia 2011:
Powrót W.
Druga jedynka - drugi początek, druga szansa.
I tak nie wierzę w numerologię.

Kiedyś usiądziemy razem
na ławce w niebie.
Opowiemy sobie
swoje życia
swoje historie.

Pośmiejemy się
z lęków
z niepowodzeń.

Zadumamy się
nad chwilami
szczęścia.

Przyjrzymy się sobie
ze zdziwieniem
dokładnie.

Dotkniemy
każdej zmarszczki
i blizny.

Poznamy siebie naprawdę.
Jak nigdy wcześniej
nie było nam dane.

Może nawet zatańczymy
wśród drzew
nasz pierwszy
wolny taniec
w końcu
nie przejmując się
czasem.

Był już kiedyś taki sztorm
którego nie poszłam oglądać
nad morze.
Też już kiedyś tak mocno wiał
wiatr.

Czy Ty też słyszysz ten wiatr?
Liście tak głośno szeleszczą.
Wołają nas.
Słyszysz?

Tak bardzo chciałabym
tu napisać:

Wrócił.
Jestem szczęśliwa.

Świat wrócił do normy.
On jest moim światem.

Możesz odejść.
Ja i tak będę pamiętała.

Możesz odejść.
Ja i tak nie mogę zapomnieć.

Nie odchodź.
Nie odchodź.

Wspomnienia
trzeba puścić wolno
jak ptaki.

Wtedy przestaną boleć.

Nie trzymaj ich
jak latawców
na uwięzi.

Puść wolno.

Niech wiatr porwie je
jak liście z drzew
w listopadzie.

Już pora?

Myślę, że życie
czasami zrzuca nas
ze szczytu
żebyśmy nauczyli się
latać.

Niestety
nie wszyscy
mamy
skrzydła.